'Piotruś Pan' miniaturka 1/2

Część II w środę. Zapraszam!

Byli już razem od czterech lat. Czy była z nim szczęśliwa? Tak. Chyba tak. Czuła, że ją kocha. Dawał jej miłość, szacunek. Dbał o nią, rozpieszczał, ale…. No właśnie, miłość to nie wszystko. Brakowało jej poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Nigdy nie zaczynał tematu ślubu. Ba, nawet się nie oświadczył. Byli razem, mieszkali razem, ale z jego strony nigdy nie padły żadne deklaracje odnośnie wspólnej przyszłości. Początkowo i ona nie przywiązywała do tego wagi. Cieszyła się z tego, że są razem, ale z biegiem lat zaczęło jej tego brakować. Gdy zaczynała temat ślubu zawsze padała ta sama odpowiedź. ‘Mamy przed sobą całe życie. Przecież jest dobrze tak, jak jest. Do czego nam papier?’. Dla niej nie było dobrze.  Zwykle nie kontynuował rozmowy, szybko zmieniając temat. Przyjęła, że być może jest mężczyzną, który boi się trwałych związków, boi się deklaracji. Gdy rozpoczynała temat dziecka śmiał się, że odezwał się jej instynkt macierzyński. Wciąż powtarzał ‘Jesteśmy jeszcze młodzi. Mamy czas. Po co się spieszyć? Korzystajmy z życia, a na kupki i zupki przyjdzie kiedyś czas’. Mijały miesiące, a w jego mniemaniu ten czas nie nadchodził. A jej zegar biologiczny tykał. Miała dwadzieścia dziewięć lat i powoli miała dość bycia konkubiną i odkładania decyzji o ciąży. Kochała go, ale z coraz większą mocą docierało do niej, że po prostu do siebie nie pasują, że mają inne priorytety. On chciał być wolny, żyć beztrosko. Ona pragnęła rodzinnego ciepła i stabilizacji. On chciał spędzać wakacje na egzotycznej wyspie. Ona marzyła o zabawie z dzieckiem w ogródku. I jedną z ostatnich kropek nad ‘i’ była wiadomość o tym, że ich przyjaciele, którzy pobrali się półtora roku temu, spodziewają się dziecka. Miała wrażenie, że już wszyscy ich znajomi mają poukładane życie. Ona też chciała. Decyzja, którą podjęła nie była łatwa. Tysiące razy analizowała za i przeciw. To nie miała być rozmowa, która postawi go pod ścianą i nie da wyboru. Nie chciała stawiać go w takiej sytuacji i zmuszać do działania wbrew sobie. To miała być rozmowa, która ją od niego uwolni, która pozwoli zacząć nowy etap w życiu. Z krwawiącym sercem, ale może jednak lepszy etap, dający szansę na spełnienie marzeń. Szkoda, że tych marzeń nie mogła spełniać z nim, ale powiadają, że nie można mieć wszystkiego.

Z kieliszkiem wina, na dodanie odwagi, czekała na niego w salonie. Czas jej się dłużył, minuty zdawały się być godzinami. Wreszcie usłyszała dźwięk przekręcanego w zamku klucza.

- Jest… Em – krzyknął z progu najwyraźniej napotykając na swojej drodze spakowaną bagaż – Co ta walizka robi w przedpokoju? – spytał wyraźnie zaskoczony, gdy dostrzegł ją na sofie – Wyjeżdżasz gdzieś? Coś z ojcem, musisz jechać do Rysiowa? – zmarszczył brwi

- Nie. Tata czuje się dobrze – odparła przyglądając się jego twarzy. Targały nią sprzeczne emocje, ale za wszelką cenę starał się utwierdzić w przekonaniu, że decyzja, którą podjęła, jest jedyną słuszną – Usiądź – wymownie spojrzała na stojący naprzeciw niej fotel – chciałam z tobą porozmawiać

- Twój ton zaczyna mnie niepokoić – poluzował krawat i zajął wskazane miejsce – Stało się coś?

- Marek – westchnęła – odchodzę – rzekła patrząc mu prosto w oczy. Tylko ona wiedziała, ile kosztowało ją wypowiedzenie tego krótkiego słowa.

- Słucham? – zaśmiał się nerwowo i pokręcił głową z niedowierzaniem. Szybko na jego twarzy pojawiło się przerażenie

- Musimy się rozstać – powiedziała spokojnym głosem i tym razem nie była już w stanie wytrzymać jego spojrzenia. Spuściła głowę i utkwiła wzrok w resztce cieczy w kolorze słomkowym na dnie kieliszka

- Poznałaś kogoś? – to była pierwsza myśl, która przyszła mu do głowy. Inny mężczyzna.

- Zwariowałeś? – nieco się uniosła, by zaraz szybko skarcić się za to w myślach. Obiecała sobie spokój. Żadnych awantur, żadnego płaczu.

- Przestałaś mnie kochać? – przecząco pokręciła głową - Więc nie rozumiem – i on lekko podniósł głos – Jesteśmy razem do czterech lat, jest nam razem dobrze. Przychodzę z pracy, wita mnie spakowana walizka i ukochana, która komunikuje mi, że odchodzi. Przepraszam cię bardzo, ale mam prawo nie rozumieć! – uderzył zaciśniętą pięścią w obicie fotela.

- Nie pasujemy do siebie – rzekła krótko i zdecydowanie

- Co? – zaśmiał jej się w twarz – Jakie nie pasujemy? Cztery lata – pokazał na palcach – Cztery szczęśliwe lata i nagle niezgodność charakterów? – zakpił – Masz mnie za idiotę? Kim on jest? – upierał się przy swoim pierwszym przypuszczeniu

- Jestem i byłam ci wierna, ale jeśli chcesz mnie obrazić, to brnij dalej – posłała mu spojrzenie pełne żalu – Mamy inne priorytety i razem nie potrafimy być w pełni szczęśliwi. Bo gdy jedno zaspokoi swoje potrzeby, drugie będzie skazane na cierpienie. Ty potrzebujesz wolności i braku zobowiązań. Ja chcę stabilizacji, poczucia bezpieczeństwa. Chcę być żoną i matką, a ty do tego nie dorosłeś. I obawiam się, że nigdy nie dorośniesz. Marek – westchnęła – najwyraźniej ten typ tak ma, a ja nie zamierzam czekać na coś, co nigdy nie nastąpi, ani tym bardziej zmuszać cię do czegokolwiek. Wiem, że nade wszystko cenisz w związku wolność i ja nie zamierzam teraz przystawiać ci noża do gardła i wymagać deklaracji – niemal przeszywał ją wzrokiem – Uwierz mi, że ta decyzja nie była dla mnie łatwa. Z jej podjęciem zwlekałam kilka miesięcy, ale nie chcę dłużej tak żyć. Wybacz mi, że w ten sposób kończę naszą znajomość – w jej oczach pojawiły się łzy, które próbowała hamować za wszelką cenę – Na początku oboje będziemy cierpieć, ale uwierz mi, że za kilka lat przyznasz, że miałam rację. My razem nie potrafimy być w pełni i prawdziwie szczęśliwi. Ja nie mogę się zgodzić na bycie ‘dziewczyną’ i ‘partnerką’ do końca życia, a ty boisz się ślubu i zobowiązań. Nie chcę do niego doprowadzać siłą, nie chcę ciągnąć cię przed ołtarza za ucho, tak jak Paulina
- To była zupełnie inna sytuacja - pokręcił głową - Pauliny nie kochałem
- Wiem i wiem też, że mnie kochasz. Ale chcemy żyć inaczej. Tak czasami bywa, że z pozoru idealne związki takie nie są 

- Kochanie, proszę cię, nie przekreślaj wszystkiego - rzekł ze łzami w oczach - Weźmiemy ślub. Będziesz miała białą sukienkę, elegancką limuzynę i wystawne przyjęcie w gronie najbliższych. Będziesz miała wszystko, co zechcesz
- Ale oboje dobrze wiemy, że w głębi duszy ty tego nie chcesz. A ja nie chcę, żebyś się dla mnie poświęcał. Tak będzie lepiej. Będzie bolało, ale po jakimś czasie oboje dojdziemy do tego, że to jedyne, słuszne wyjście - klęknęła obok fotela i obejmując go za szyję, oparła swoje czoło o jego - Jesteś miłością mojego życia, ale my po prostu nie potrafimy być razem w pełni szczęśliwi - po twarzach obojga spływały łzy. Siedział nieruchomo, bez słowa. Krótko musnęła jego usta i zostawiając w przedpokoju klucze, wyszła ciągnąc za sobą walizkę.

Kolejny raz tego wieczora kieliszek został wypełniony przeźroczystym płynem. 'Ma rację. Boję się ślubu. Boję się zobowiązań na całe życie. Boję się, że po ślubie wszystko się zmieni. Jestem cholernym palantem, który nie potrafi dorosnąć. Który nie potrafi stworzyć rodziny i wziąć za nią odpowiedzialność. Już nawet Sebastian się ogarnął. A ja? Wciąż chcę być wolny, wciąż chcę zostawić sobie otwartą furtkę. Gdybym się nie bał, gdybym nie był tak zapatrzony w siebie, ona wciąż byłaby ze mną, nie odeszłaby. Straciłem ją przez swoją niedojrzałość i fakt, że nie wiem czego chcę od życia. Bo ją kocham, chcę z nią być, ale niekoniecznie chcę ślubować, że aż do śmierci. Swoją drogą ja kompletnie nie rozumiem instytucji małżeństwa. Po co to przysięganie nie wiadomo komu? Jakby bóg miał uchronić nasze małżeństwo przed rozpadem. Sranie w banie. A dziecko? Przecież mogliśmy je mieć bez ślubu. Sądziłem, że mamy jeszcze czas, ale może Ula ma rację. Lat lecą. Przecież z czterdziestką na karku nie będą biegał za rowerkiem. Czy ja w ogóle chciałbym kiedyś usłyszeć słowo 'tato'?' Pił do upadłego, analizując swoje życie.