'Wyjazd integracyjny' II

Spojrzała na zegarek. Do rozpoczęcia kolacji został jej kwadrans. Postanowiła chwilę odetchnąć morskim powietrzem. Prom od niespełna dwóch godzin zmierzał do brzegów Szwecji. Stanęła przy burcie i zapatrzyła się w dal.

- Sądziłem, że Piotr będzie ci towarzyszył – usłyszała za plecami ten charakterystyczny głos. Odwróciła lekko głowę. Stał tuż za nią. Granatowe, sportowe spodnie i błękitna koszula w delikatne, szare prążki całkowicie zmieniły jego oblicze. ‘Czyżbym ściągnęła go myślami?’ pytała samą siebie. Jej myśli krążyły wokół niego, gdy tylko zobaczyła jego Lexusa w porcie. Całą drogą była przekonana, że skoro nie jedzie autokarem, to znaczy, że zrezygnował z wyjazdu, a z właścicieli pojedzie jedynie Krzysztof z żoną. Było wręcz odwrotnie.

- Piotr ma sympozjum w Krakowie- odparła i znów spojrzała w morską otchłań

- Jesteś z nim szczęśliwa? – stanął obok i oparł się o metalową barierkę przyglądając się jej twarzy bardzo uważnie

- Skąd takie pytanie? – zatonęła w jego oczach

- Po prostu chcę wiedzieć, czy jesteś szczęśliwa

- Nie pamiętasz, o której mamy dopłynąć do portu? – zapytała ni stąd ni zowąd zmieniając temat. Zaskoczyła go. Liczył na odpowiedź. Nawet nieszczerą, ale jednak. Jednak ucieczka od tematu była nad wyraz jasną odpowiedzią. Nie wiedziała, co ma odpowiedzieć. Niby była szczęśliwa. Piotr dawał jej poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa. Ale z drugiej strony, czy można być w pełni szczęśliwym bez miłości? Szczęścia nie można zmierzyć, porównać, ale wiedziała, że nie jest z lekarzem tak szczęśliwa, jak była przy Dobrzańskim.

- Ula- westchnął starając się złapać z nią kontakt wzrokowy – wiem, że bardzo cię skrzywdziłem, ale może warto, byś dała nam jeszcze jedną szansę. Ja…- nie dane mu było dokończyć, bo niemal spod ziemi pojawiła się obok nich Milewska

- Ula, idziemy? Już czas – obrzuciła byłego prezesa bacznym spojrzeniem.

- Tak, już idę – kiwnęła głową – Przepraszam cię – powiedziała do Marka i odwróciła się podążając za przyjaciółką. Zaklął pod nosem. Już był tak blisko… 

Dobrzański siedząc przy sześcioosobowym stole obok, niemal przez całą kolację bezczelnie patrzył się na Ulę. Sam się zastanawiał, czy gapi się na nią, bo wyglądała dziś obłędnie w tej granatowej sukience, czy dlatego, że chce ją sprowokować i dać do zrozumienia, że nie pozwoli jej uciec od przerwanej rozmowy. Ona również ukradkiem spoglądała na niego od czasu do czasu. Przyłapywał ją na tym. Niby śmiała się z żartów koleżanek, starała się skupić na rozmowie z nimi, ale jej myśli wciąż uciekały w kierunku przystojnego prezesa i słów, które kilkadziesiąt minut wcześniej padły z jego ust.

Tuż po kolacji rozpoczęła się impreza zamknięta dla firmy Febo&Dobrzański. Były drobne przekąski, open bar i DJ serwujący dość spokojną muzykę klubową. Pan właściciel, jak określił go kiedyś Daniel, wciąż nie spuszczał z niej wzroku. Sączył drinka przy barze i wodził za nią swoim szarym spojrzeniem, zwłaszcza wtedy, gdy tańczyła z jakimś mężczyzną. Trzeba przyznać, że miała powodzenie. Zdążyła już zatańczyć z Maćkiem, Władkiem, a nawet Adamem.

Z głośników popłynęły pierwsze takty kolejnego kawałka, w który uważnie się wsłuchał. Pierwsze kilkanaście sekund pozwoliło mu stwierdzić, że doskonale go zna. https://www.youtube.com/watch?v=92g7eoOMr5w

Odstawił szklankę na blat i pewnym rokiem ruszył w jej stronę. ‘Nie odpuszczę’ pomyślał. Siedziała z lampką czerwonego wina wraz z Szymczykiem, Anią i kadrową. Nawet nie zawracając uwagi na jej towarzyszy nachylił się i zmysłowym głosem szepnął jej wprost do ucha ‘zatańczysz ze mną?’. Widział na jej twarzy wahanie, ale już po chwili trzymając ją za rękę podążał na środek parkietu. Przygaszone światła nadawały atmosferze intymności. Początkowe nieśmiałe dotknięcia dłoni i spojrzenia stawały się coraz odważniejsze. Początkowo starał się utrzymywać z nią kontakt wzrokowy. Później, gdy poddała się rytmowi, odpłynęła totalnie. Ich twarze dzieliły milimetry. Czuła jego gorący oddech na swojej szyi, za uchem. Sądziła, że za chwile ją pocałuje. Każdy jego ruch był perfekcyjnie zaplanowany. Pozwalał sobie na coraz więcej, a ona nie była mu dłużna. W pewnym momencie kusząco rozchyliła usta. Nie skorzystał z okazji. Wiedział, że to najprawdopodobniej by ją wystraszyło. Nie taki był jego zamiar. Chciał rozbudzić jej pragnienia, podsycić płomień uczucia, który zdawał się jeszcze nie zgasnąć. Póki co, z jej reakcji wnioskował, że udawało mu się to perfekcyjnie. Jej przyjaciele mimo półmroku i odległości doskonale widzieli ten ociekający erotyzmem taniec dwojga ciał. Marek wodził dłońmi po jej talii, pośladkach, odkrytych plecach. ‘Kocham cię’ szepnął jej do ucha, gdy DJ zmienił płytę, a oni zdawali się tego nie zauważyć. To ją momentalnie otrzeźwiło. Spojrzała wprost w jego szare oczy, by już po chwili wybiec z klubu. Chwilę stał na środku osłupiały. Wiedział, że popełnił błąd. To nie był odpowiedni moment. Powinni byli jeszcze porozmawiać, a dopiero potem powinien jej wyznać miłość. Pospieszył się i spłoszył ją. Ale z drugiej strony ile można uciekać od prawdy. Ruszył za nią. Zapukał do jej kajuty. Słyszał, że jest w środku. Wołał, prosił, nie otworzyła. Zrezygnowany poszedł spać.

Rankiem prom dobił do brzegów Szwecji. Szukał jej wzrokiem po restauracyjnej sali. Najwyraźniej nie zeszła jeszcze na śniadanie. Spojrzał na swój sportowy zegarek. Za godzinę mieli spotkać się pod autokarem, który pan Albert wynajął, by obwiózł ich po okolicznych atrakcjach. W korytarzu spotkał Maćka.

- Cześć – spojrzał na niego niepewnie – widziałeś może Ulę?

- Cześć – uścisnął jego dłoń. Marek miał wrażenie, że od pewnego czasu Szymczyk zmienił do niego nastawienie. Stał się mu przychylniejszy – Tak. Przed chwilą u niej byłem. Jest w swojej kajucie. Nie najlepiej się dziś czuje – dostrzegł zaniepokojenie na twarzy Dobrzańskiego

- Zatruła się czymś czy ma chorobę morską? – dociekał

- Nic z tych rzeczy. Ale chyba dziś na ląd nie zejdzie. Mówiła, że nie jedzie na wycieczkę

- To przeze mnie, prawda? – zapytał. Sądził, że Ulka z pewnością opowiedziała przyjacielowi o prawdziwym powodzenie swojej dzisiejszej ‘choroby’, która miała być tylko pretekstem do unikania go. Zresztą wszyscy wczoraj byli świadkami ich tańca i jej ucieczki.

- Nie – zapewnił go – Idź do niej, to sam się przekonasz – posłał mu pokrzepiający uśmiech – Sorry, Ania na mnie czeka.

Niepewnie zapukał do drzwi. Po chwili zamek ustąpił i stanęła w nich ona. Blada, zmęczona.

- Mogę wejść? – zapytał pomijając formułkę przywitania. Bez słowa odsunęła się, robiąc mu miejsce – Co się dzieje? – obrzucił ją zmartwionym spojrzeniem

- Nic, nie jestem dziś w formie. Daruję sobie wycieczkę i zostanę w łóżku. Jutro powinno być lepiej

- Choroba morska? Jesteś strasznie blada.

- Nie – zaprzeczyła – po prostu ostatnio hormony mi szaleją i dość boleśnie przechodzę każdy okres – wyjaśniła po prostu. Wiedziała, że może sobie na to pozwolić. On nie był zwykłym kolegą z pracy.

- To wskakuj do łóżka – wskazał na białą pościel – Przyniosę ci śniadanie

- Nie, błagam. Nic dziś nie przełknę. Mdli mnie od rana.

- Ale powinnaś – zaczął z troską, okrywając ją kołdrą. Rozczulił ją swoim zachowaniem

- Proszę cię… Może później zjem jakąś zupę. Bardzo ci dziękuję, ale – przerwała, bo usłyszeli, że ktoś puka.

- Ja otworzę – Milewska wyglądała na zaskoczoną, gdy zobaczyła w drzwiach bruneta

- Przyszłam sprawdzić, czy Ula się jednak nie zdecydowała na krótki rekonesans po okolicy

- Nie. Nienajlepiej się czuje – oświadczył, nie przesuwając się nawet o milimetr, tym samym skutecznie zagradzając jej wejście do środka

- To może ja…

- Poradzimy sobie. Zostanę z nią. Powiedz Albertowi, żeby na mnie nie czekał – posłał kadrowej uroczy uśmiech i zamknął jej drzwi przed nosem

Wrócił do Ulki. Przysnęła. Poprawił kołdrę i położył się na pościeli do drugiej stronie łóżka. Było duże, podwójne, miał nadzieję, że nie będzie na niego wściekła.

Zdrzemnęła się godzinę. Wciąż zaspana otworzyła oczy zdając sobie sprawę, że wtula się w coś miękkiego, ciepłego. Zaskoczona spojrzała na Marka, który zdawał się być z siebie zadowolony. Obejmował ją jednym ramieniem, a ona najwyraźniej przez sen wtuliła się w jego klatkę piersiową. Odsunęła się speszona własnym zachowaniem.

- Wiesz – zaczął, przewracając się na bok i podpierając głowę na przedramieniu – wciąż się zastanawiam, czy słusznie wczoraj postąpiłem – zmarszczyła brwi zastanawiając się do czego zmierza – Może za wcześnie powiedziałem ci co tak naprawdę czuję, ale z drugiej strony sama powtarzałaś, że prawda jest lepsza od kłamstwa i że prawda zawsze zwycięży. Nie chcę już udawać w obawie, że uciekniesz – dotknął dłonią jej policzka i pogładził go czule - Kocham cię i będę cię błagał do skutku, byś dała mi jeszcze jedną szansę – zamknęła na chwilę oczy pospiesznie analizując, jak powinna się zachować. Czy kierować się sercem, czy rozumem. Wczoraj powiedział to, co chciała usłyszeć od bardzo dawna. Dziś powtórzył te słowa, które mogły wszystko między nimi zmienić. Wyznając jej miłość, tonął w tych dwóch błękitach. Widziała, że mówił prawdę. Przypomniała sobie ich wczorajszy taniec. Tylko w jego ramionach czuła się tak wyjątkowo. Tylko w jego ramionach zapominała o całym świecie. Miała świadomość, że Piotr nigdy go jej nie zastąpi. Postanowiła zaryzykować.

- Obiecaj, że już nigdy więcej mnie nie skrzywdzisz – szepnęła błagalnym tonem

- Obiecuję – zapewnił, czując wewnętrzną ulgę – zrobię wszystko, byś była ze mną szczęśliwa

- Zbyt mocno cię kocham, by znieść kolejny cios – zamknął jej usta pocałunkiem, by po chwili znów przytulić do swojego torsu.

W myślach dziękował ojcu za zorganizowanie tego integracyjnego wypadu. Ten wyjazd pozwolił im odmienić całe życie i wreszcie ustawić je na właściwe tory.