'Dwa oblicza tego samego' VI

Kochani, powoli staram się wrócić do normalnego trybu życia. Przez osobiste zawirowania nagromadziło się wiele spraw, które wymagają czasu i mojej uwagi. Stąd kolejne publikacje będę pojawiały się w dość ograniczonej liczbie. Planuję wstawiać kolejne rozdziały raz w tygodniu. Postaram się wrzucać je w każdy poniedziałek. Gdy moje życie nieco bardziej się ustabilizuje, a zaległości zostaną nadrobione, mam nadzieję, iż zwiekszy się liczba tygodniowych publikacji i wrócimy do starego systemu. 

Pragnę Wam podziękować za słowa wsparcia pod poprzednią notką. Dziękuję tym, którzy wciąż zaglądają na tego bloga i wciąż chcą czytać moje prace. Dziękuję, że jesteście. 

Pozdrawiam Was!

Zmierzała właśnie w stronę windy, gdy wpadła na niego na korytarzu.

- O Ula, jak dobrze, że jeszcze jesteś. Musimy porozmawiać – gestem dłoni wskazał jej swój gabinet. Gdy drzwi się już zamknęły, zaczął z dość niewyraźną miną – Mamy problem i potrzebuję twojego wsparcia – obrzuciła go pytającym spojrzeniem – Zdążyłaś się już zorientować jakim szefem jestem. Niezbyt łatwo jest mi się ugiąć, ale jest w tej firmie jedna osoba, która stoi ponad mną i z którą nawet nie próbuję dyskutować. Pshemko – nerwowo przeczesał włosy – Od kilku dni wariuje. Stwierdził, że nie przygotuje kolekcji z materiałów zakontraktowanych. Zażądał zmian i to niestety dość kosztownych. Musimy całkowicie przerobić budżet – tłumaczył skrupulatnie – a czasu do pokazu zostało niewiele – spojrzał na nią z niemą prośbą

- W takiej sytuacji oczywiście zostanę ile będzie trzeba. Zadzwonię tylko do Tomka i możemy zabierać się do pracy

- Super – posłał jej szczery uśmiech – tylko problem w tym, że stare zestawienia mam w domu. Także, chyba pojedziemy do mnie, żeby nie tracić czasu

- Jasne. Ja jestem gotowa. Wezmę tylko segregator z budżetem na ten kwartał i możemy jechać.

Po drodze opowiadał jej, jakim histerykiem potrafi być projektant i że to nie pierwszy raz, gdy w ostatniej chwili żąda zmian. Zapewniał, że i tak tym razem skończyło się na kilku złamanych wieszakach, rozgniecionym manekinie i zmianach w kosztorysie. Kiedyś domagał się wymiany wszystkich krawcowych i natychmiastowego sprawdzenia jedwabiu, na który zwykle czeka się pół roku. Dojechali wreszcie do podwarszawskiej Lesznowoli i jej oczom ukazała się sporej wielkości willa w nowoczesnym stylu. W sumie ten dom, jak i jego wnętrze nie zaskoczyły jej. Zdążyła poznać go już na tyle, iż wiedziała, że ceni sobie elegancję i towary z najwyższej półki. Jego dom idealnie do niego pasował. Przestronny salon zachwycał jasnymi barwami i ogromnym oknem, wychodzącym na świetnie utrzymany ogród. Jednym elementem, którego się nie spodziewała, był fortepian Steinway’a ustawiony tuż przy kominku.

-Grasz? – zapytała zaciekawiona.

- Słowa gram to za dużo powiedziane. Coś tam czasami brzdąkam, gdy chcę się zrelaksować – odparł z lekkim uśmiechem i zaprowadził ją do gabinetu. Posadził za biurkiem, na wygodnym, skórzanym fotelu i wyciągnął ze stojącej komody kilka segregatorów.

- Zapoznaj się z tym. Zobacz, na czym uda się zaoszczędzić trochę, co można uciąć, co przesunąć w czasie na późniejsze terminy spłaty. Pshemko potrzebuje na już dodatkowo jakieś sześćdziesiąt tysięcy. Musimy je jakoś wykroić. Ja w tym czasie pójdę przygotować coś do jedzenia. Nie byłem na lunchu, a trochę chyba nam się z tym zejdzie. Co powiesz na penne z suszonymi pomidorami i szpinakiem?

- Zjem wszystko, co nie jest rybą i owocami morza – zmarszczył brwi, więc pospieszyła z wyjaśnieniem – jestem na nie uczulona

- Ach tak – ruszył w kierunku drzwi – daj mi pół godziny.

Skupiła się na pracy, ale po kilkunastu minutach zapach roznoszący się po domu zaciągnął ją do kuchni. Z nieskłamaną przyjemnością obserwowała, jak sprawnie przygotowuje ich posiłek. Kroił pomidory perfekcyjnie, niczym zawodowy kucharz. Gotując był w innym świecie i widziała to doskonale. Ktoś jej kiedyś powiedział, ‘pokaż mi, jak trzymasz nóż, a powiem ci jakim jesteś kucharzem’. Tytanowy nóż idealnie leżał w jego dłoni, a on bardzo pewnie się nim posługiwał. Wreszcie ją dostrzegł. Z pasją zaczął opowiadać o ziołach, których uwielbiał używać i o winie, które dobrał do dzisiejszej kolacji. To proste z pozoru danie w jego wykonaniu było mistrzostwem świata. Jeszcze nigdy nie jadła tak idealnie ugotowanego makaronu i doprawionego sosu. Z kieliszkami wina wrócili do gabinetu. Ich duet świetnie się sprawdzał. Nieco ponad dwie godziny zajęły im korekty w budżecie, ale koniec końców wygospodarowali środki niezbędne dla Pshemko. Miło spędzili ten czas. Marek z niemałym zdziwieniem uświadomił sobie, że świetnie czuje się w jej towarzystwie. Ten kolejny wspólny wieczór pozwolił im się lepiej poznać i zrozumieć, że niekiedy pozory mylą, a pierwsze wrażenie nie zawsze jest tym właściwym. Przed dwudziestą trzecią zamówił jej taksówkę. Oboje mieli poczucie, że to był bardzo udany wieczór.

Czekała na niego w gabinecie. Miała dla niego nowe wyliczenia, nad którymi pracowała przez ostatnie dwa dni. Już dawno powinien był wrócić ze spotkania z właścicielem sieci butików, ale najwyraźniej albo stał w korkach, albo lunch się przeciągał. W końcu drzwi gabinetu się otworzyły z impetem i usłyszała jego ‘nie ma mnie dla nikogo’, które rzucił w stronę Ani. Nawet nie zwrócił uwagi, że siedzi w fotelu. Wszedł szybkim krokiem, zatrzaskując za sobą drzwi i z impetem rzucił wszystkie papiery na biurko. Część kartek rozsypała się po podłodze. Miał to gdzieś. Oparł się dłońmi o biurko i spuszczając głowę zaczął ciężko oddychać. ‘To jakiś koszmar’ przeszło mu przez myśl.

- Stało się coś? – usłyszał za sobą jej zatroskany głos. Odwrócił się i dopiero teraz zdał sobie sprawę, że nie jest w pomieszczeniu sam. W zamyśleniu pokiwał głową i stanął naprzeciw okna.

- Małecki właśnie zerwał kontrakt – rzucił, nawet na nią nie spoglądając.

- Co? – zapytała zaskoczona i błyskawicznie znalazła się tuż obok niego

- Czy ja mówię niewyraźnie? – był poirytowany – Małecki zerwał kontrakt! – powtórzył głośniej i dobitniej, wpatrując się jej prosto w oczy

- Tak nagle? Podał jakąś przyczynę? – dociekała

- Nie. Ale ja i tak wiem, że to Aleks maczał w tym palce. Kilka dni temu Sebastian widział ich w Książęcej. Mój przyszywany braciszek ma ogromny dar przekonywania i widocznie nagadał mu jakiś głupot.

- Trzeba było my wyjaśnić, że to nieporozumienie – rzekła, a on obrzucił ją złowrogim spojrzeniem. Nie znosił, gdy ktoś go pouczał, zwłaszcza jeśli ta osoba nie miała o niczym pojęcia.

- Trzeba było – rzucił śmiejąc jej się prosto w twarz sarkastycznie – Mogłaś iść tam ze mną i spróbować. Ze mną nawet nie chciał rozmawiać.

- A jaka była umowa? Dostaniemy jakieś odszkodowanie?

- I co z tego, że dostaniemy te kilkaset tysięcy? Co mi po tych pieniądzach, jak nie będziemy mieli gdzie sprzedawać nowej kolekcji!

- Znajdziemy nowego partnera – wybuchnął śmiechem

- Dziewczyno, ty nie wiesz o czym mówisz! Gdzie go znajdziesz, na ulicy? O czym ty w ogóle mówisz? Co ty myślisz, że FD może sprzedawać swoje ciuszki na bazarze? Pod Halą Banacha, czy w Raszynie! – stara retoryka wracała – Nam potrzebny jest poważny partner z siecią butików w całej Polsce. Znasz drugiego takiego jak Małecki?

- To może otworzymy swoje sklepy… - rzuciła nieśmiało

- Kpisz sobie? Nie stać nas na to! Genialna pani dyrektor, a nie ma pojęcia o podstawowych kosztach – rzucił szyderczo. Był zdenerwowany. Dalsza rozmowa nie miała sensu. Postanowiła się wycofać. Na odchodne wyciągnęła w jego kierunku wyliczenia.

- Zestawienia, o które prosiłeś – spojrzał wściekły na teczkę

- Teraz, to je sobie możesz wyrzucić do kosza – obrzuciła go smutnym spojrzeniem i darując sobie ciętą ripostę opuściła gabinet. Wiedziała, że jest poirytowany, że szlak trafił wszystkie plany na najbliższą przyszłość, ale to nie powód, żeby po raz kolejny traktował ją w ten sposób. Po wyjeździe do Krakowa, dalszej współpracy i środowym wieczorze w jego domu nie było śladu. Znów zaczynało iskrzyć i musiała przyznać, że zupełnie jej się to nie podobało.

Niewiele myśląc zebrał pośpiesznie dokumenty i pojechał do domu. Przebywanie w firmie tylko potęgowało jego złość. Musiał coś wymyśleć, musiał ratować swoją firmę, swoje stanowisko i plany, które przedstawił na początku swojej kadencji. Szukając alternatywy przypomniał sobie o rozmowie z Cieplak. Trochę za ostro ją potraktował. ‘Przecież to nie jej wina. Chciała dobrze. Kompletny kretyn ze mnie’. Chwycił za telefon. Godzinę później odebrała bukiet herbacianych róż. Na liściku widniało ‘Przepraszam. M.’