Miniaturka II 'Trudna decyzja'

Byli razem od kilku tygodni. Ten wyjazd do SPA wszystko zmienił. Czuła się przy nim tak cudownie, wyjątkowo. Tylko on potrafił dać jej tak wiele szczęścia i rozkoszy. Nigdy nie zapomni ich pierwszego, wspólnego poranka. Nawet teraz, gdy wracała pamięcią do ich pobytu, na skórze czuła dotyk jego dłoni błądzących po jej ciele. Pamięta tą namiętność, szaleństwo, nieziemską rozkosz. Sex z nim był wyjątkowym przeżyciem. Tylko on potrafił ją tak rozpalić, tak uszczęśliwić. Od powrotu z podpoznańskiego hotelu tak wyjątkowo w jego ramionach czuła się jeszcze dwukrotnie. Raz w jego gabinecie i raz w hotelu, tym samym, do którego niegdyś zabrał ją w urodziny. To były ich chwile. Tylko ich. Bez firmy, Pauliny i zbliżającego się ślubu. Wciąż zapewniał ją, że rozstanie się z Febo, że odwoła zaplanowaną uroczystość, że będą razem. Ale czeka na odpowiedni moment. Wciąż czeka. Żaden nie był odpowiedni mimo, że było ich już wiele. Nawet wtedy, gdy po ich powrocie Paulina sądziła, że ma romans z Anią. Zrobiła mu awanturę, a on zamiast to przerwać, zapewnił ją, że to tylko jej wymysły, że nie ma sobie nic do zarzucenia. Wciąż tłumaczył się zarządem, że musi czekać, że musi tą rozmowę odłożyć, że na pewno powie jej po spotkaniu udziałowców. Zarząd odbył się kilka dni temu, a on wciąż nie mógł znaleźć odpowiedniego momentu. Cały czas się wykręcał, że a to Pauliny nie było, a to przeszli rodzice, przyjęcie u Aleksa, miała zły nastrój, gdy wrócił już spała. Znajdował tysiące wymówek. A ona nie potrafiła być dłużej tą drugą. Nie potrafiła być dłużej kochanką. Była z nim szczęśliwa. Nie, słowo była jest nieodpowiednie. Bywała z nim szczęśliwa. Bywała szczęśliwa wtedy, gdy był tylko jej. Ale to były krótkie chwile. Z nią był godzinę, dwie, góra trzy, pozostały czas spędzał z narzeczoną. Jej to nie wystarczało. Ukradkowe spojrzenia, namiętne pocałunki w gabinecie i chwile uniesienia, które jej prezentował raz na jakiś czas, to za mało. Już nie chce tak żyć. Albo będzie miała wszystko, albo nic. Od dwóch dni, gdy podjęła decyzję, że albo będzie tylko jej, albo to koniec, uważnie go obserwowała, analizowała jego zachowanie. On wciąż usilnie starał się jej wmówić, że nie było odpowiedniego momentu, że jeszcze nie teraz. Starała się myśleć racjonalnie, nie poddawać się emocjom. I gdy myślała o tym wszystkim tak na chłodno, dochodziła do jednego wniosku. Bolało ją, ale wiedziała, że nie ma innego wyjścia. On nie potrafi podjąć decyzji… Chociaż tak naprawdę była pewna, że ją podjął, ale nie potrafi tego rozwiązać. Ona ułatwi mu zadanie. Zrobi to za niego. To właśnie ona w tym ich układzie musi podjąć męską decyzję.

Cicho zapukała do jego gabinetu. Zaprosił ją do środka. Chciał ją pocałować. Odsunęła się. Podała mu białą kartkę, na której wydrukowane było kilka linijek tekstu. Spojrzał na nią zaskoczony i wrzucił wzrokiem na papier. Zamarł.

- Żartujesz? – szybko zamrugał oczami, nie mogąc uwierzyć w to co widzi.

- Nie. Bieżące sprawy przekazałam już Adamowi – widząc, że chce coś powiedzieć, dodała szybko – I proszę cię, nie próbuj mnie przekonywać do zmiany decyzji.

Opadł ciężko na sofę, w dłoni dzierżąc jej rezygnację.

- Powiedz mi dlaczego? 

- Tak będzie lepiej – stała przed nim smutno wpatrując się w jego oczy. Miała ochotę się rozpłakać. Ta decyzja dużo ją kosztowała. Nie mogła się już wycofać. Teraz musi zachować spokój. Wewnętrzną tragedię będzie mogła przeżywać, gdy już opuści siedzibę firmy – Marek, ja nie jestem taka głupia. Ja wiem, że ty nie odwołasz tego ślubu.

- Ula – westchnął, nie dała mu dokończyć.

- Proszę cię, daj spokój. Ja doskonale wiem, że ty się z tego nie wycofasz. I doskonale wiem, że brakuje ci odwagi by mi o tym powiedzieć – zmieszał się - Postanowiłam cię wyręczyć. Nie potrafię być dłużej twoją kochanką i nigdy nie zgodzę się, by być kochanką żonatego faceta. Nie mogę i nie chcę dłużej być tą drugą – w jej słowach pełno było bólu. Wpatrywał się w nią tępym spojrzeniem i miał wrażenie, że to wszystko dzieje się jakby obok niego – Do ślubu został tydzień – przypomniała i jemu i sobie, bo chyba oboje w ostatnich dniach o tym zapomnieli – Znikam z firmy i z twojego życia. Nie dzwoń, nie pisz, nie przyjeżdżaj. To koniec – ostatnie słowo wyszeptała, powstrzymując napływające do uczy łzy i pośpiesznie opuściła jego gabinet.

Siedział niemal przyspawany do sofy. Nie mógł się ruszyć, pobiec za nią. Nie mógł zrobić nic. A może nie chciał? Pustka, kompletna pustka. Był tchórzem, pieprzonym tchórzem.

Zabrała swoje rzeczy i pożegnała się z dziewczynami. Nie bardzo chciała je zagłębiać w powody swojego odejścia. Tłumaczyła, że jest zmęczona, że Maciek ma dużo pracy w PRO-S, że musi go odciążyć. Uwierzyły wszystkie oprócz Alicji. Ona wiedziała jako jedyna. Obiecała przyjechać wieczorem by mogła się wygadać, by ktoś ją pocieszył. Wyszła z firmy trzymając pod pachą niewielki kartonik. Właśnie skończył się pewien rozdział jej życia. Właśnie skończyła się jej miłość. Teraz było jej ciężko, sama nie była do końca przekonana, czy dobrze zrobiła, ale w głębi duszy wiedziała, że za kilka lat pogratuluje sobie tej decyzji. Teraz musi być silna. W głowie wciąż dudniły jej słowa Alicji ‘to minie’. Wierzyła, chciała w to wierzyć. W końcu nie może tej ślepej miłości rozpamiętywać przez całe życie. Ale czy będzie potrafiła zapomnieć o tych oczach w kolorze górskiego lodowca, które wpatrywały się w nią z taką czułością?

Józef o nic nie pytał. Wiedział, że odeszła z pracy, widział, że to przeżywa. Podejrzewał jakie były powody tego odejścia, ale postanowił nie męczyć jej dzisiaj rozmową. Przyjechała Alicja, zaprosili Maćka. Siedzieli razem przy kolacji, za wszelką cenę starając się odciągnąć jej uwagę o firmy Febo&Dobrzański. Było całkiem miło. Beatka właśnie rozprawiała o swoich przedszkolnych perypetiach, gdy rozległ się dzwonek do drzwi. Jasiek niechętnie poszedł otworzyć. Pierwsza myśl wszystkich Cieplaków była taka, iż to Dąbrowska. Zawsze wpadała w najmniej odpowiednim momencie. Zawsze wpadała, gdy widziała samochód Milewskiej pod bramą. Ale tym razem nie była to upierdliwa sąsiadka. Jasiek wrócił po chwili do pokoju gościnnego i patrząc na Ulę powiedział ‘do ciebie’. Domownicy i goście spojrzeli pytająco po sobie. Ona już wiedziała, kto czeka w przedpokoju. Niechętnie się podniosła i ruszyła w tamtym kierunku. Przecież go prosiła. Dlaczego nie może uszanować jej decyzji? Gdy tylko pojawiła się w progu dzielącym salon i przedpokój znalazł się tuż przy niej. Nim przyszła słyszał gwar, widział zaparkowany przed ich posesją samochód Alicji. Nie obchodziło go to, że dom jest pełen ludzi. W tym momencie dla niego istniała tylko ona.  To jej odejście było impulsem do działania. Czuł się jakby dostał obuchem w łeb i wiedział, że jeśli nie chce jej stracić musi zachować się jak mężczyzna. Wiedział czego chce. Chce być z nią i musi działać.

Stanęli twarzą w twarz. Spojrzała na niego smutnymi oczami. Chciała coś powiedzieć, ale był szybszy. Chwycił jej twarz w swoje dłonie, kciukami delikatnie masował jej policzki i patrząc głęboko w oczy powiedział

- Kocham cię – po jej policzku spłynęła łza. – Zerwałem z Pauliną, odwołałem ślub i wyprowadziłem się z domu. Jesteś dla mnie wszystkim. Bądź ze mną – poprosił i oparł swoje czoło o jej.

W pokoju obok zaległa cisza. Nie widzieli ich, ale doskonale słyszeli to, co powiedział. W napięciu oczekiwali rozwoju wydarzeń.

Przygarnęła go do siebie i mocno się w niego wtuliła. Tylko w jego ramionach była bezpieczna, tylko w jego ramionach czuła się szczęśliwa.

- Ja też cię kocham – wyszeptała tak, by tylko on usłyszał. Oboje zaczęli śmiać.

Zebrani w pokoju obok spojrzeli po sobie a na twarzach wszystkich gościły szerokie uśmiechy. Chcieli jej szczęścia. Będą trzymać za nich kciuki.